Steun ons en help Nederland vooruit

Reflecties van Rens

In maart 2017 werd Rens Raemakers, voormalig raadslid en fractievoorzitter voor D66 in Leudal, gekozen als lid van de Tweede Kamer. Via deze blog zal hij enkele keren per jaar reflecteren op wat er in de Kamer, in Limburg, én in Leudal gebeurt. De eerste keer met extra aandacht voor het afscheidnemen (?) van Leudal…

Beste leden, sympathisanten en volgers van D66 Leudal,

Buikpijn! Dat heb ik geregeld sinds ik in de Tweede Kamer zit. Niet vanwege het overschot aan gratis drank en spijs dat je daar dagelijks door de diverse lobbyisten aangeboden krijgt. Ook niet vanwege de overal opduikende Haagse Hopjes of omdat ik soms moet afkicken van die lekkere Lindeboom! Nee, ik heb daar regelmatig buikpijn omdat ik de raadsvergadering van LEUDAL moet missen.

En, mind you, LEUDAL kennen ze daar inmiddels allemaal. Sommigen spreken het uit als LEUIJ-DAL (Paul van Meenen) of als Leul-dal (Kees Verhoeven), terwijl anderen het houden op LUI-DAL (Jan Paternotte) of Leu-Dâhl (Sjoerd Sjoerdsma). Ze willen er echter allemaal het fijne van weten. Van die ene kwestie met die bibliotheek. En of dat het nu echt 16 dorpen zijn, want 6 lijkt ze al heel wat…

Vol trots vertel ik erover. Alsof het gister nog gebeurd is. Totdat die ander vraagt: ‘Maar heb je geen spijt dan? Wil je niet terug naar Leudal?’

Wat ik dan antwoord? Maar ik ga ook elk weekend terug naar Leudal! Ik hou er spreekuur, ga er op werkbezoek en train de B-jeugd op de voetbalclub. In Leudal zie ik van vrijdag tot zondag hoe Haags beleid in de praktijk uitpakt, maar in Leudal kom ik in die drie dagen ook tot rust. Lekker rennen langs de Maas, in het Leudalbos of door het Buggenumse Veld. Dat kan in Den Haag toch echt niet hoor!

Nu de Tweede Kamer reces heeft, is er nog meer tijd voor ontspanning in Leudal. En gelukkig kon ik recent zélfs de laatste raadsvergadering voor de zomer live vanaf de publieke tribune bijwonen. Ik zat net achter onze raadsleden Leo en Kaj, dus was ik soms ook nog in beeld. Drie maanden lang probeerde ik vooral afstand te bewaren, maar deze avond dacht ik: ‘Waarom zou ik? Ik kan toch best af en toe mijn mening toch geven, als normale burger?’ En ik twitterde er weer als vanouds op los.

De discussie ging over Park Leudal Oost. Het project in mijn woonplaats Neer, waar al jarenlang ambitieuze plannen voor zijn. Maar na meerdere keren uitstel, leek er nu definitief afstel te komen. Het college van B en W vindt de kosten te hoog en kan het niet voor zijn rekening nemen. Maar de raad spreekt altijd het laatste oordeel. En die oordeelde: we hebben nog (steeds) niet genoeg informatie. Van definitief afstel, werd het dus nóg één keer: uitstel.

De discussie was als vanouds: als in Neer een multifunctioneel sportcentrum komt, dan zal dat gevolgen hebben voor accommodaties in andere, omliggende dorpen. Vooral voor kleine dorpen als Nunhem en Buggenum, maar wat te denken van de diverse zalen in Roggel? Allemaal problemen die drie jaar geleden al allemaal voorzienbaar waren. Het werd ook gezegd toen. Door D66, door andere partijen. Maar er werd niet naar gehandeld. Moties voor meer kaders werden weggestemd; onderzoeken naar bezettingsgraden van andere accommodaties verdwenen in de prullenmand.

En het trieste is dus: dit was zó voorzienbaar. Er is sprake van aantoonbaar falen; politiek, bestuurlijk en ook ambtelijk. Politiek, omdat de raad (in meerderheid) verzuimde duidelijke kaders te stellen. Bestuurlijk, omdat het college in beschikkingen dingen anders opschreef dan ze de initiatiefnemers en het publiek mondeling vertelde. En ambtelijk waren er diverse wisselingen en liep de afdeling ‘co-creatie’ (die dit soort burgerinitiatieven zou moeten faciliteren) uiteindelijk zo goed als leeg. Nu ambtelijk orde op zaken is gesteld (‘de basis op orde’) en alle cijfers dan eindelijk door het college zijn gewogen, is het oordeel: ‘Stop er maar mee, dit kan niet zo.’

Nu komt tegelijk het hoopvolle van deze casus. Want de diverse raadsfracties gingen óók terug naar de basis. Ze vroegen zich af: ‘Waarom willen we dit concept? Gaat het niet om (sec) dit idee, maar om ons algemene beleid? Maken we het onszelf makkelijk, dan beginnen we niet aan dit experiment. Grote kans op falen, grote kans op teleurstelling.’ Maar toch zei de raad: ‘Hé, maar nu is die basis op orde en gaat het onszelf ook beter. We kunnen het bij het oude laten, maar laten we de vernieuwing nog een kans geven. Onderzoek het nogmaals, en dan zijn wij in staat de harde keuzes nu te maken.’

Hulde daarvoor. Dat had ik op Twitter trouwens nog niet gezegd, maar soms komt de reflectie later…

Na dit alles lijkt het haast alsof ik er spijt van heb gekregen, dat ik de raad van Leudal nu al heb verlaten. Maar: wat ik ervoor terug heb gekregen, is zo ontzettend gaaf! Want in de Tweede Kamer heb ik het uitstekend naar mijn zin. Het is, zoals jullie weten, een droom die uitkomt! Je zit zo dicht op het politieke spel. Je ziet Rutte, Buma en Pechtold door de gangen lopen. Je kunt ze bijna aanraken. En af en toe komen ze zelfs ook nog met je praten. Totdat je je beseft: ‘Hé, ik kan dus ook met hen praten.’ En je je weer later beseft: ‘Maar hé, ik ben één van hen.’ Gekozen door het volk, aangewezen om het land te vertegenwoordigen en de problemen op te lossen.

En nu die eerste roes en ook het hele inwerkprogramma voorbij is, ben ik vol aan de slag gegaan. In juni had ik allerlei commissiedebatten (van jeugdhulp tot armoedebeleid), een wetgevingsoverleg, een rondetafelzitting, een 2-minutendebat… en natuurlijk: mijn maidenspeech! Ik vond het al erg vervelend dat ik daarop tot juni moest wachten! Maar eindelijk was het dan zover.

Het ging over een zeer belangwekkend en urgent onderwerp. Wachtlijsten voor kinderen met complexe psychische problemen, zoals zelfmoordneigingen. Heftig om over te debatteren, en zeker een eerste keer in de plenaire zaal. De speech ging echter prima. Al vond ik wel jammer dat ik, omdat het mijn maidenspeech was, nog niet door andere debaters geïnterrumpeerd mocht worden!

Tijdens dit debat diende ik wel al mijn eerste motie in. Die werd, een week later, zelfs aangenomen! En zo ging het ook met andere moties die ik zelf, of samen met anderen, indiende. Er komt een plicht voor jeugdhulpinstellingen om wachtlijsten en wachttijden te publiceren. Er komt een Sociale Kaart, waarop duidelijk wordt waar in Nederland instellingen voor complexe jeugdhulp plekken hebben. Er komt een reductiedoelstelling, om de armoede onder kinderen te verminderen. En tot slot gaat het kabinet de Kamer nauwgezet informeren over ‘voldoende klantprofielen bij de gemeenten voor werkzoekenden met een afstand tot de arbeidsmarkt’. Allemaal moties die werden aangenomen en direct van praktische betekenis zijn voor de doelgroep waar het om gaat.

U hoort het: het spel is op de wagen, de politieke passie vindt zijn weg! Met weemoed zal ik nog vaak denken aan de mooie debatten in Leudal, maar ik krijg er hopelijk veel pittige Haagse voor terug.

En natuurlijk, als er even een kans is om een raadsvergadering bij te wonen, dan ben ik er weer bij. Wat sowieso gaat lukken, is het samen campagnevoeren voor de raadsverkiezingen van 21 maart 2018. Met onze nieuwe lijsttrekker Robert en zoveel mogelijk D66-leden en sympathisanten! 21 maart, noteer de datum. Ik hoop dat in Den Haag dan het kabinet met D66 erin flink op stoom is gekomen. En wie weet, lukt het ons – na een mooi verkiezingsresultaat op 21 maart – ook om Leudal wat meer op stoom te brengen met meer invloed in de raad én in het college!

Fijne zomer!

Groet,

Rens

Laatst gewijzigd op 11 september 2018